درباره کتاب توتم و تابو (زیگموند فروید):
این کتاب، که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد، از مهمترین و بحثبرانگیزترین آثارِ فروید (۱۸۵۶-۱۹۳۹) به شمار میرود که در آن، او نظریهٔ روانکاوی را از حیطهٔ کلینیکِ فردی به عرصهٔ تاریخِ فرهنگ و جامعه کشاند. فروید در این جستار، با تکیه بر چهار مقاله، به بررسیِ شباهتِ میانِ رفتارِ روانرنجورانِ امروزی و آدابِ «توتمیستی» جوامعِ بدوی (از جمله ممنوعیتِ ازدواج با افرادِ همتوتم، و آیینهایِ قربانی) میپردازد و این فرضیهٔ جنجالی را مطرح میکند که اخلاقِ انسانی، از یک «قتلِ بنیادین» (کشتنِ پدرِ اولیه توسط پسرانِ سرکش) ریشه گرفته است که سپس به صورتِ «تابو» (ممنوعیتِ کشتنِ توتم و زنبارگیِ محارم) و «توتم» (پرستشِ پدرِ کشتهشده در قالبِ یک حیوان) تداوم یافته است. او با این نظریه، نشان میدهد که دین، اخلاق و ساختارِ اجتماعی، همگی بر پایهٔ «احساسِ گناهِ جمعی» و «سرکوبِ غرایز» شکل گرفتهاند. این کتاب، با وجودِ نقدهایِ سنگینِ علمی، به عنوانِ یکی از متنهایِ کلیدیِ روانکاویِ فرهنگی و انسانشناسیِ روانی، برایِ دانشجویانِ روانشناسی، جامعهشناسی و تاریخِ ادیان، اثری است جسورانه، عمیق و همچنان تأثیرگذار.