اعتضادی جزو انگشتشمار زنان ایرانیست که در دهههای آغازین قرن گذشته، با نگارش زندگینامهای انتقادی از خود، فراز و فرود حیاتش را، آگاهانه با طرد پردهپوشیهای رایج، بیان کرد و خلافآمدِ عادتِ آن دوران، در نوشتار و برخی اشعارش میل و هوس زنانه و سرکوب آن را در فضای مردسالار آن دوران پررنگ کرد.
با توجه به سابقه خانوادگیاش، میتوان اندیشه و قلم او را در کنار زنان اشرافزاده و نویسندۀ پیش یا همروزگارش بررسی کرد و پردهدریهایش خاصه افرادی چون تاجالسلطنه را به یاد میآورد. اعتضادی سرگذشتی پر حادثه و میراثی چندوجهی دارد. تخلص «ملکه بینوا» را برای خود انتخاب کرده بود؛ با این حال در زمان حیاتش گاه روزنامههایی او را «ملکه فقرا» معرفی میکردند؛
فهرست
مقدمه
یادی از گذشته
بوسه آتشین
بیاد داری
من وشمع
عاشق رسوا
زندگی مریم – یا مادر دیوانه
آخرین نامه
از مقدمه کتاب:
قهرمان داستان ما زن زیبائی است که از زندگانی زناشویی خود بسیار ناراضی است. در اوایل سعی می کرد تا با نوشتن نامه، خود را محبوب و دلداده شوهر نشان دهد و با این عمل او را فریفته خود سازد تا به اصطلاح اورا بزانو در آورد و دست پای او را در حنا گذارد و آنوقت انتقام خود را بگیرد. ولی بعدها پشیمان شده و نامه ها را در جوف کشو میز خود مخفی می کند. پس از مرگ او یکی از دوستانش جریان را برایم نقل کرد. او جریان زندگی کردن خود با همسرش و نوشتن نامه هایش را تنها با یکی از صمیمی ترین دوستان خود در میان نهاده بود. منکه همیشه در فکر مطالعه زندگی اجتماع و جمع آوری سوژه و موضوع تازه برای نوشته های خود هستم، از فرصت استفاده کرده و با تحمل هزاران زحمت بدنبال یکی از وکلای دادگستری که در روز واپسین و دقایق آخرین این زن بیچاره حضور داشت شتافته و با او تماس گرفتم تا تمام جریان را از زبان وکیل بشنوم و به رشته تحریر درآورم…
گارانتی بازگشت وجه 
کد تخفیف خرید 
درگاه آنلاین پرداخت 
نماد اعتماد الکترونیکی 
